ΟΥΤΟΣ ΕΚΕΙΝΟΣ

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΙΟΥ (4)

2007-04-26T11:14:00.000-07:00

579 F 8- 580 B1 ως έργον εστίν ευρείν άνδρα καθαρεύοντα τύφου και δεισιδαιμονίας. Οι μεν γαρ άκοντες υπό των παθών τούτων αλίσκονται δι απειρίαν ή δι ασθένειαν, οι δε, ως θεοφιλείς και περιττοί τινες είναι δοκοίεν, επιθειάζουσι τας πράξεις, ονείρατα και φάσματα και τοιούτον άλλον όγκον προιστάμενοι των επι νούν ιόντων. Ό πολιτικοίς μεν ανδράσι και προς αυθάδη και ακόλαστον όχλον ηναγκασμένοις ζην ουκ άχρηστον ίσως εστίν, ώσπερ εκ χαλινού της δεισιδαιμονίας προς το συμφέρον ανεπισπάσαι και μεταστήσαι τους πολλούς. Φιλοσοφία δε ου μόνον έοικεν ασχήμων ο τοιούτος είναι σχηματισμός, αλλά και προς επαγγελίαν εναντίος, ή παν επαγγειλαμένη λόγω τ' αγαθόν και το συμφέρον διδάσκειν εις θεούς επαναχωρεί περί της πράξεων αρχής ως του λόγου καταφρονούσα, και την απόδειξιν ή δοκεί διαφέρειν ατιμάσασα προς μαντεύματα τρέπεται και ονειράτων όψεις.

Πόσο δύσκολο είναι να βρείς άνθρωπο καθαρό από μωρία και δεισιδαιμονία. Γιατί άλλοι μεν χωρίς τη θέλησή τους καταλαμβάνονται απο αυτά τα πάθη, εξαιτίας της απειρίας ή της αδυναμίας , άλλοι όμως, για να φαίνονται οτι είναι θεοσεβούμενοι και σπουδαίοι, αποδίδουν στο θεό τις πράξεις, παρουσιάζοντας ως όνειρα και φαντάσματα και άλλα τέτοια μεγαλόπρεπα, όσα περνούν απ το μυαλό τους. Αυτό βέβαια ίσως δεν είναι άχρηστο για άνδρες πολιτικούς, που είναι αναγκασμένοι να ζούν σε επαφή με όχλο αυθάδη και ακόλαστο και προς το συμφέρον τους να χρησιμοποιούν τη δεισιδαιμονία σαν χαλινάρι για να αναχαιτίσουν και να μεταβάλλουν τους πολλούς. Στη φιλοσοφία όμως αυτού του είδους η προσποίηση φαίνεται όχι μόνο απρεπής, αλλά και αντίθετη στις επαγγελίες της, αν αυτή που επαγγέλλεται οτι διδάσκει με τη δύναμη του λόγου το καλό και το συμφέρον , επιστρέφει στους θεούς για να βρεί την αρχή των πράξεων, σα να περιφρονεί το λόγο και απορρίπτοντας την απόδειξη, με την οποία φαίνεται να ξεχωρίζει στρέφεται σε μαντείες και όψεις ονείρων

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΙΟΥ (3)

2007-04-24T10:48:00.000-07:00

578 D 2-7 Ουχ υπέρευ Θαλής ο παλαιός απο ξένης ελθών διά χρόνου των φίλων ερωτώντων ό,τι καινότατον ιστορήκοι "τύραννον", έφη "γέροντα". και γαρ ώ μηδέν ιδία συμβέβηκεν αδικείσθαι, το βάρος αυτό και την σκληρότητα της ομιλίας δυσχεραίνων εχθρός εστί των ανόμων και ανυπευθύνων δυναστειών.

( Δεν έδωσε πάρα πολύ εύστοχη απάντηση ο παλαιός Θαλής - τότε που είπε - μετά καιρό επιστρέφοντας απο την ξενιτιά όταν τον ρώτησαν οι φίλοι του ποιό είναι το πιό παράδοξο πράγμα που συνάντησε, - "γέροντα τύραννο" ! Γιατί κι αυτός ακόμα στον οποία καμιά αδικία προσωπικά δεν έχει συμβεί, δυσανασχετώντας με το βάρος και τη σκληρότητα της συναναστροφής μαζί τους είναι εχθρός των άνομων και ανεύθυνων εξουσιών)

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΙΟΥ (2)

2007-03-28T03:06:00.000-07:00

576 Ε 1-2 Φύσει προς το καλόν υπό των νόμων αγόμενος τον μέγιστον υποδύεται κίνδυνον εκουσίως υπέρ της πατρίδος

(από τη φύση του οδηγούμενος προς το καλό απο τους νόμους , αναλαμβάνει με τη θέλησή του το μέγιστο κίνδυνο υπέρ της πατρίδας)

576 F 9-12 αυτός μεν δήπου μηδένα των πολιτών φησίν, άνευ μεγάλης ανάγκης αποκτενείν άκριτον, αλλά και αίματος άτερ εμφυλίου και σφαγής την πόλιν ελευθερούσι συναγωνιείσθαι προθύμως

(Αυτός λοιπόν λέγει, οτι δε θα θανατώσει κανένα πολίτη αδίκαστο, χωρίς μεγάλη ανάγκη, αλλά και θα συναγωνισθεί πρόθυμα μ' αυτούς που θα ελευθερώσουν την πόλη χωρίς αίμα εμφύλιο και σφαγή)

577 Α 4-8 Ευμολπίδαν δε και Σαμίδαν, ανθρώπους διαπύρους προς οργήν και θυμοειδείς, εν νυκτί λαβόντας εξουσίαν ουκ αποθήσεσθαι τα ξίφη, πριν εμπλήσαι την πόλιν όλην φόνων και διαφθείραι πολλούς των ιδία διαφόρων όντων

(Ο Ευμολπίδας όμως κι ο Σαμίδας, άνθρωποι φλογισμένοι απ' την οργή και οξύθυμοι, αφού καταλάβουν τη νύχτα την εξουσία, δε θα αποθέσουν τα ξίφη, πριν να γεμίσουν όλη την πόλη με φόνους και να ξεπαστρέψουν πολλούς με τους οποίους έχουν προσωπικές διαφορές)

ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ "ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΔΑΙΜΟΝΙΟΥ" (1)

2007-03-25T11:28:00.000-07:00

Τα αποσπάσματα αφιερώνονται εξαιρετικά στο Σωκράτη

575 1 Ζωγράφου τινός , ω Καφισία , μέμνημαι ποτέ περί των θεωμένων τους γεγραμμένους πίνακας λόγον ου φαύλον ακούσας εν εικόνι λελεγμένον. έφη γαρ εοικέναι τους μεν ιδιώτας και ατέχνους θεατάς όχλον ομού πολύ ασπαζομένοις, τους δε κομψούς και φιλοτέχνους καθ έκαστον ιδία των εντυγχανόντων προσαγορεύουσι. τοις μεν γαρ ουκ ακριβής αλλά τύπω τινί γίγνεται μόνον η των αποτελεσμάτων σύνοψις , τους δε τη κρίσει κατά μέρος το έργον διαλαμβάνοντας ουδέν αθέατον ουδέ απροσφώνητον εκφεύγει των καλώς ή τουναντίον γεγονότων . οίμαι δη και περί τας αληθινάς πράξεις ομοίως τω μεν αργοτέρω την διάνοιαν εξαρκείν προς ιστορίαν , ει το κεφάλαιον αυτό και το πέρας πύθοιτο του πράγματος, τον δε φιλότιμον και φιλόκαλον των υπ' αρετής ώσπερ τέχνης μεγάλης απειργασμένων θεατήν τα καθ έκαστα μάλλον ευφραίνειν

(Θυμάμαι, Καφισία, οτι άκουσα κάποτε κάποιο ζωγράφο να λέει ένα ωραίο λόγο με παρομοίωση για αυτούς που παρατηρούν τους ζωγραφικούς πίνακες. Είπε , δηλαδή, οτι οι άπειροι και άτεχνοι θεατές μοιάζουν με κείνους που χαιρετούν με μία κίνηση πλήθος κόσμου, ενώ οι λεπτοί στο πνεύμα και φιλότεχνοι μοιάζουν με κείνους που μιλούν στον καθένα που συναντούν χωριστά. Γιατί οι πρώτοι έχουν μια γενική και όχι ακριβή εικόνα του έργου συνολικά, ενώ οι άλλοι εξετάζοντας κριτικά το έργο στις λεπτομέρειες, δεν αφήνουν να διαφύγει κάτι αθέατο ή χωρίς χαρακτηρισμό απο τα ωραία ή άσχημα καμωμένα. Νομίζω λοιπόν οτι και για τις αληθινές πράξεις όμοια, ο μέν οκνηρότερος στο μυαλό αρκείται στη διήγηση, άν μάθει τα κύρια σημεία και το τέλος των γεγονότων, ο δε φιλότιμος και φιλόκαλος θεατής των πράξεων που έχουν γίνει απο αρετή, σαν απο μεγάλη τέχνη , ευχαριστείται περισσότερο με τις λεπτομέρειες)

TA ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (25) - ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ

2007-03-14T10:31:00.000-07:00

ΙΑ 15 8 Επιτήδευσις δε απλότητος σκάλμη εστί

(Η επιτηδευμένη απλότητα είναι κρυμένο εγχειρίδιο)

ΙΑ 23 Σωκράτης και τα των πολλών δόγματα Λαμίας εκάλει, παιδίων δείματα

(Ο Σωκράτης ονόμαζε και τις γνώμες των πολλών μπαμπούλες, φόβητρα των παιδιών)

ΙΒ 36 Άνθρωπε, επολιτεύσω εν τη μεγάλη ταύτη πόλει. Τί σοι διαφέρει, ει πέντε έτεσιν (ή εκατόν); Το γαρ κατά τους νόμους ίσον εκάστω. Τι σοι δεινόν , ει της πόλεως αποπέμπει ου τύραννος, ουδέ δικαστής άδικος, αλλ' η φύσις η εισαγαγούσα;οίον ει κωμωδόν απολύοι της σκηνής ο παραλαβών στρατηγός "Αλλ' ουκ είπον τα πέντε μέρη αλλά τα τρία" Καλώς είπας. Εν μέντοι τω βίω τα τρία όλον το δράμα εστί. Το γαρ τέλειον εκείνος ορίζει ο τότε μεν της συγκρίσεως, νυν δε της διαλύσεως αίτιος. Συ δε αναίτιος αμφοτέρων. 'Απιθι ούν ίλεως και γαρ ο απολύων

ίλεως

(Ανθρωπε έχεις ζήσει ως πολίτης σ' αυτή τη μεγάλη πόλη. Τι σ' ενδιαφέρει αν επί πέντε ή εκατό χρόνια; Το να ζείς σύμφωνα με τους νόμους έχει την ίδια αξία για τον καθένα. Τι κακό είναι λοιπόν άν απο την πόλη σε διώχνει όχι τύραννος, ούτε άδικος δικαστής, αλλά η φύσηπου σ' έφερε σ' αυτή; Είναι το ίδιο σαν να απολύει από τη σκηνή τον ηθοποιό ο παραίτορας που τον προσέλαβε. "Αλλά δεν έπαιξα ακόμα τις πέντε πράξεις αλλά τις τρεις. Καλά τα είπες. Στη ζωή όμως οι τρεις πράξεις είναι όλο το δράμα. Πότε θα τελειώσει ορίζει εκείνος ο αίτιος τότε μεν της σύστασης , τώρα δε της διάλυσης. Συ όμως είσαι αναίτιος και των δυό. Φύγε λοιπόν με καλοσύνη γιατί κι αυτός που σε απολύει είναι γεμάτος καλοσύνη)

TA ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (24)

2007-02-15T09:56:00.000-08:00

I 36 1-7 Ουδείς εστιν ούτως εύποτμος, ώ αποθνήσκοντι, ου παρεστήξονται τινές ασπαζόμενοι το συμβαίνον κακόν .Σπουδαίος και σοφός ήν. Το πανύστατον έσται τις ο καθ' αυτόν λέγων "Αναπνεύσομεν ποτέ απο τούτου του παιδαγωγού; Χαλεπός μεν ουδενί ημών ήν, αλλά ησθανόμην οτι ησυχή καταγιγνώσκει ημάς

(Κανένας δεν είναι τόσο καλότυχος , ώστε όταν πεθαίνει να μήν υπάρχουν μερικοί από τους παρευρισκόμενους ευχαριστημένοι απο το συμβαίνον κακό. Ήταν σπουδαίος και σοφός. Την τελευταία στιγμή θα βρεθεί κάποιος που θα λέει μέσα του "Επιτέλους να ανασάνουμε απο αυτό τον σχολαστικό. Δεν ήταν μεν σκληρός με κανένα απο μας, αλλά το αισθανόμουν οτι ενδόμυχα μας περιφρονεί" )

ΙΑ 1 20 Ουδέν διήνεγκε λόγος ορθός και λόγος δικαιοσύνης

(ουδέν διαφέρει ο ορθός λόγος και η λογική της δικαιοσύνης)

ΙΑ 8 1-9 Κλάδος του προσεχούς κλάδου αποκοπείς ου δύναται μη και του όλου φυτού αποκεκόφθαι. Ούτω δη και άνθρωπος ενός ανθρώπου αποσχισθείς όλης της κοινωνίας αποπέπτωκεν. Κλάδον μεν ουν άλλος αποκόπτει. Άνθρωπος δε εαυτόν του πλησίον χωρίζει μισήσας και αποστραφείς αγνοεί δε οτι και του όλου πολιτεύματος άμα αποτέτμηκεν εαυτόν.

( Κλάδος που κόπηκε απο τον κλάδο στον οποίο φυτρώνει δεν μπορεί να μην αποκοπεί και απο το όλο φυτό. Ετσι λοιπόν και ο άνθρωπος , άν αποσχισθεί απο τη συνάφεια και ενός μόνον ανθρώπου, αποσχίσθηκε και απο όλη την κοινωνία. Τον μεν κλάδο άλλος αποκόπτει. Ο άνθρωπος ο μισών και αποστραφείς χωρίζει τον εαυτό του απο τον πλησίον , αγνοεί όμως οτι έχει αποκόψει τον εαυτό του και από όλη την ανθρώπινη κοινωνία)

TA ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (23)

2007-01-30T01:20:00.000-08:00

I 16 Μηκέθ' όλως περί του οίον τινά είναι τον αγαθόν άνδρα διαλέγεσθαι, αλλά είναι τοιούτον

(να μή συζητάς για το τι είναι ο καλός άνθρωπος, αλλά να είσαι τέτοιος)

Ι 28 1-4 Φαντάζου πάντα τον εφ ωτινιούν λυπούμενον ή δυσαρεστούντα όμοιον τω θυομένω χοιριδίω και απολακτίζονται και κεκραγότι. Όμοιον και ο οιμώζων επι του κλινιδίου μόνος σιωπή την ένδεσιν ημών

(Φαντάζου πάντοτε αυτόν που λυπείται ή δυσαρεστείται με κάθε πράγμα , με όμοιο τρόπο, όπως το γουρουνάκι, που το θυσιάζουν και κλωτσά και φωνάζει. Παρόμοιος είναι και ο άνθρωπος που θρηνεί σιωπηρά στο κρεββάτι του για τα δεσμά μας)

Ι 34 6-16 Φυλλάρια δε και τα τεκνία σου, φυλλάρια δε και ταύτα τα επιβοώντα αξιοπίστως και επευφημούντα ή εκ των εναντίων καταρώμενα ή ησυχή ψέγοντα και χλευάζοντα, φυλλάρια δε ομοίως και τα διαδεξόμενα την υστεροφημίαν. Πάντα γαρ ταύτα έαρος δ' επιγένεται ώρη. Είτα άνεμος καταβέβληκεν. Έπειθ' ύλη ετέρα αντί τούτων φύει. Το δε ολιγοχρόνιον κοινόν πάσιν. Αλλά συ πάντα ως αιώνια εσόμενα, φεύγεις και διώκεις. Μικρόν και καταμύσεις.Τον δε εξενεγκόντα σε ήδη άλλος θρηνήσει.

(Φυλλαράκια είναι και τα παιδιά σου, φυλλαράκια και εκείνοι που σου φωνάζουν πιστά και σε επευφημούν ή αντίθετα σε καταριένται ή κρυφά σε κατηγορούν και σε χλευάζουν, φυλλαράκια όμοια και όσα θα διαδώσουν την υστεροφημία μας. Γιατί όλα αυτά βλασταίνουν την εποχή της άνοιξης.Έπειτα ο άνεμος τα ρίχνει κάτω. Επειτα άλλη βλάστηση φυτρώνει αντί γι αυτά. Η ολιγόχρονη ύπαρξη είναι κοινή για όλα. Αλλά σύ όμως τα αποφεύγεις και τα διώκεις σαν να ήταν αιώνια. Σε λίγο και θα κλείσεις τα μάτια.Και κείνον που θα σε κηδέψει σε λίγο άλλος θα τον θρηνήσει)

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (22)

2007-01-28T11:12:00.000-08:00

Θ 29 1 Χειμάρρους η των όλων αιτία. Πάντα φέρει
(Είναι σαν το χείμαρρο η αιτία του σύμπαντος.Παρασύρει τα πάντα )

Ι 10 Αράχνιον μυίαν θηράσαν μέγα φρονεί, άλλος δε λαγίδιον, άλλος δε υποχή αφύην, άλλος δε συίδια, άλλος δε άρκτους, άλλος Σαρμάτας. Ούτοι γαρ ου λησταί , εάν τα δόγματα εξετάζης;
(Μιά αράχνη που έπιασε μια μύγα νομίζει οτι κάτι έκανε, άλλος όταν συλλάβει λαγό, άλλος σαρδέλα με την απόχη, άλλος χοιρίδια, άλλος αρκούδες, άλλος Σαρμάτες. Αλλά δεν είναι όλοι αυτοί ληστές , όταν εξετάζεις τις αρχές τους;)

Ι 15 Ολίγον εστί το υπολοιπόμενον τούτο. Ζήσον ως εν όρει, ουδέν γαρ διαφέρει , εκεί ή ώδε, ένα τις πανταχού ως εν πόλει των κόσμω. Ιδέτωσαν, ιστορησάτωσαν οι άνθρωποι, άνθρωπον αληθινόν κατά φύσιν ζώντα.
(Λίγος χρόνος σου μένει για να ζήσεις. Ζήσε σαν να ζούσες στο βουνό, γιατί δεν διαφέρει άν είσαι εδώ ή εκεί, αρκεί παντού να ζείς σαν πολίτης του κόσμου. Ας δούν, ας γνωρίσουν οι άνθρωποι, άνθρωπο αληθινό, που ζει σύμφωνα με τη φύση.)

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (21)

2007-01-27T11:18:00.000-08:00

H 58 Ο τον θάνατον φοβούμενος ήτοι αναισθησίαν φοβείται ή αίσθησιν ετεροίαν. Αλλ' είτε ουκέτι αίσθησιν, ουδέ κακού τινός αισθήση , είτε αλλοιοτέραν αίσθησον κτήση, αλλοίον ζώον έση και του ζήν ου παύση

(Όποιος φοβάται το θάνατο ή φοβάται την αναισθησία ή άλλου είδους αίσθηση. Αλλά ή δεν υπάρχει αίσθηση και δεν μπορεί να αισθανθείς κάποιο κακό, ή θα αποκτήσεις άλλου είδους αίσθηση και θα είσαι άλλου είδους όν και δε θα πάψεις να ζεις)

Θ 3 10-13 Και ως νυν περιμένεις, πότε έμβρυον εκ της γαστρός της γυναικός σου εξέλθη, ούτως εκδέχεσθαι την ώραν, εν ή το ψυχάριόν σου του ελύτρου τούτου εκπεσείται

(Και όπως τώρα περιμένεις πότε το βρέφος θα εξέλθει απο την κοιλιά της γυναικός σου, έτσι να περιμένεις πρόθυμα και την ώρα,που η ψυχή σου θα πέσει έξω απο το περικάλυμμά της)

Θ 24 Παιδίων οργαί και παίγνια και πνευμάτια νεκρούς βαστάζοντα , ωστε εναργέστερον προσπεσείν το της Νεκυίας

(Φιλονικίες παιδιών και παιγνίδια και ψυχές που βαστάζουν νεκρούς. ωστε να γίνει περισσότερο φανερή η Νέκυια)

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (20)

2007-01-25T10:21:00.000-08:00

Η 51 7 Κτείνουσι, κρεανομούσι, κατάραις ελαύνουσι. Τί ταύτα προς την διάνοιαν μένειν καθαράν, φρενήρη, σώφρονα, δικαίαν;

(Μας σκοτώνουν, μας κατασπαράζουν, με κατάρες μας διώχνουν. Τί σημασία έχουν αυτά, άν η ψυχή μας μένει καθαρή συνετή, σώφρων και δίκαιη;)

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (19)

2007-01-17T11:19:00.000-08:00

Z 71 Γελοίον εστί την μεν ιδίαν κακίαν μη φεύγειν, ό και δυνατόν εστίν, την δε των άλλων φεύγειν, όπερ αδύνατον
( Είναι γελοίο να μην αποφεύγεις τη δική σου κακία, πράγμα που είναι δυνατόν, να αποφεύγεις δε την κακία των άλλων , πράγμα που είναι αδύνατο)

Η 36 5-8 Έπειτα αναμίμνησκε σεαυτόν, οτι ούτε το μέλλον, ούτε το παρωχηκός βαρεί σε, αλλ' αεί το παρόν. Τούτο δε κατασμικρύνεται, εάν αυτό μόνον περιορίσης και απελεγχης την διάνοιαν, ει προς τούτο ψιλόν αντέχειν μη δύναται
( Έπειτα θυμήσου, οτι ούτε το μέλλον, ούτε το παρελθόν σε βαραίνει, αλλά πάντοτε το παρόν. Αυτό δε χάνει πολύ τη σημασία του, άν σ' αυτό μόνο το περιορίσεις και επιπλήττεις την ψυχή σου, που δεν μπορεί ν αντέξει αυτό το μικρό πράγμα)

Η 41 9-12 Τα μέντοι του νου ίδια ουδείς άλλος είωθεν εμποδίζειν. Τούτα γαρ ου πυρ, ου σίδηρος,ου τύραννος, ου βλασφημία, ουχ οτιούν άπτεται.
( Βέβαια όσα είναι ιδιαίτερα γνωρίσματα του νου, κανένας άλλος δε μπορεί να εμποδίζει. Γιατί αυτά δεν τ αγγίζει ούτε φωτιά, ούτε σίδερο, ούτε τύραννος, ούτε βλασφημία, ούτε οτιδήποτε άλλο)

TA ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (18)

2007-01-14T11:03:00.000-08:00

Z 59 Ένδον σκάπτε. Ενδον η πηγή του αγαθού και αεί δυναμένη αναβλύειν εάν αεί σκάπτης

(Σκάψε μέσα σου. Μέσα σου βρίσκεται η πηγή του καλού και μπορεί να αναβλύζει πάντοτε, άν πάντοτε σκάβεις)

Ζ 61 Η βιωτική τη παλαιστική ομοιοτέρα ήπερ τη ορχηστρική. Κατά το προς τα εμπίπτοντα και ου προεγνωσμένα έτοιμος και απτώς εστάναι

(Η τέχνη της ζωής μοιάζει περισσότερο με την τέχνη της πάλης παρά με την τέχνη του χορού. Πρέπει να είναι κάποιος έτοιμος και σταθερά τοποθετημένος για να αντιμετωπίσει, όσα συμβαίνουν κατά σύμπτωση και χωρίς προετοιμασία)

Ζ 69 Τούτο έχει η τελειότης του ήθους, το πάσαν ημέραν ως τελευταίαν διεξάγειν και μήτε σφύζειν μήτε ναρκάν, μήτε υποκρίνεσθαι

(Αυτό έχει το τέλειο ήθος, να περνάς κάθε μέρα σα να είναι η τελευταία και μήτε να παρεκτρέπεσαι, μήτε να είσαι ναρκωμένος, μήτε να υποκρίνεσαι)

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (17)

2007-01-12T02:49:00.000-08:00

Ζ 24 Το επίκοτον του προσώπου λίαν παρά φύσιν

Η σκυθρωπή όψη του προσώπου δεν είναι καθόλου φυσιολογική

Ζ 34 Περί δόξης: Ιδέ τα διανοίας αυτών, οίαι και οία μεν φεύγουσαι, οία δε διώκουσαι. Και οτι, ως αι θίνες άλλαι επ' άλλαις επιφορούμεναι κρύπτουσαι τας προτέρας, ούτως εν τω βίω τα πρότερα υπό των επενεχθέντων τάχιστα εκαλύφθη.

Για τη δόξα. Παρατήρησε την ψυχοσύνθεση των φιλόδοξων, ποιοί είναι, ποιά πράγματα αποφεύγουν και ποιά επιδιώκουν.Και οτι , όπως οι σωροί στην άμμο, συσσωρεύονται η μιά πάνω στην άλλη και κρύβουν τις προηγούμενες, έτσι και στη ζωή τα προηγούμενα τάχιστα καλύπτονται απο όσα έρχονται κατόπιν.

Ζ 47 Περισκοπείν άστρων δρόμους ώσπερ συμπεριθέοντα και τας των στοιχείων εις άλληλα μεταβολάς συνεχώς εννοείν. Αποκαθαίρουσι γαρ αι τούτων φαντασίαι τον ρύπον του χαμαί βίου

Να παρατηρούμε τους δρόμους των άστρων σα να περιστρεφόμαστε μαζί τους και να σκεφτόμαστε συνέχεια τις αμοιβαίες μεταβολές των στοιχείων. Γιατί αυτού του είδους οι παραστάσεις καθαρίζουν τη βρωμιά της χαμόσυρτης ζωής.

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (16)

2006-12-11T11:02:00.000-08:00

ΣΤ 28 Θάνατος ανάπαυλα αισθητικής αντιτυπίας και ορμητικής νευροσπαστίας και διανοητικής διεξόδου και της προς σάρκα λειτουργίας
(Ο θάνατος είναι ανάπαυλα από την παραγωγή αντιλήψεων των αισθήσεων και απο τις σπασμωδικές εκδηλώσεις των ορμών και απο τη διεξοδική λειτουργία του νού και απο τη δουλεία στη σάρκα)

ΣΤ 29 1-2 Αισχρόν εστί, εν ώ βίω το σώμα σοι μή απαυδά, εν τούτω την ψυχήν προαπαυδάν
(Είναι αισχρό πράγμα σε μιά ζωή, που το σώμα δεν απηύδησε ακόμα, σ' αυτή ν' απαυδά προτύτερα η ψυχή)

ΣΤ 54 Το τω σμήνει μή συμφέρον ουδέ τη μελίσση συμφέρει

Ζ 3 Πομπής κενοσπουδία, επί σκηνής δράματα, ποίμνια, αγέλαι, διαδορατισμοί, κυνιδίοις οστάριον ερριμένον, ψωμίον εις τας των ιχθύων δεξαμενάς, μυρμήκων ταλαιπωρίαι και αχθοφορίαι , μυιδίων επτοημένων διαδρομαί, σιγιλλάρια νευροσπαστούμενα. Χρη ουν εν τούτοις ευμενώς μεν και μή καταφρυαττόμενον εστάναι, παρακολουθείν μέντοι, οτι τοσούτου άξιος έκαστος εστίν, όσου άξια έστι ταύτα, περί ά εσπούδακεν.
( Επιδείξεις κενές σημασίας, δραματικά έργα στη σκηνή, ποίμνια, αγέλες, κονταρομαχίες, κοκκαλάκι ριγμένο στα σκυλιά, ψωμί στις δεξαμενές των ψαριών, ταλαιπωρίες και κουβαλήματα μυρμηγκιών, τρεξίματα φοβισμένων ποντικιών, μαριονέτες νευρόσπαστες . Πρέπει λοιπόν ν' αντιμετωπίζεις αυτά με κάποια επιείκεια και χωρίς να αγανακτείς υπερβολικά, και να καταλάβεις οτι ο καθένας αξίζει τόσο, όσο αξίζουν εκείνα για τα οποία κοπιάζει)

TA ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (15)

2006-12-07T02:41:00.000-08:00

ΣΤ 16 , 7 Αι γαρ των πολλών ευφημίαι , κρότος γλωσσών

(οι επευφημίες των πολλών είναι κρότος γλωσσών)

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (14)

2006-11-23T02:55:00.000-08:00

ΣΤ 3 Έσω βλέπε. Μηδενός πράγματος μήτε η ιδία ποιότης , μήτε η αξία παρατρεχάτω σε

(Να βλέπεις μέσα σου. Και να μου σου ξεφεύγει ούτε η ιδιαίτερη ποιότητα, ούτε η αξία ενός πράγματος)

ΣΤ 6 Άριστος τρόπος του αμύνεσθαι το μή εξομοιούσθαι
(Άριστος τρόπος για να αμύνεσαι είναι να μην εξομοιωθείς με τον αντίπαλο)

ΣΤ 13 (12-14) Δεινός ο τύφος παραλογιστής και , ότε δοκείς μάλιστα περί τα σπουδαία καταγίγνεσθαι, τότε μάλιστα καταγοητεύη

(Είναι φοβερός απατεώνας η πλάνη του νου και ακριβώς , όταν σου φαίνεται οτι ασχολείσαι με τα σπουδαία, τότε θα απατηθείς περισσότερο)

ΣΤ 15 (2-4) Ρύσεις και αλλοιώσεις ανανεούσι τον κόσμον διηνεκώς, ώσπερ τον άπειρον αιώνα η του χρόνου αδιάλειπτος φορά νέον αεί παρέχεται

(Ρεύματα και αλλοιώσεις ανανεώνουν συνέχεια τον κόσμο, όπως το αδιάκοπο ρεύμα του χρόνου κάνει πάντοτε νέα την ατέλειωτη αιωνιότητα)

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (13)

2006-11-21T11:19:00.000-08:00

Ε 33 1-6 Όσον ουδέπω σποδός ή σκελετός και ήτοι όνομα ή ουδέ όνομα. Το δε όνομα ψόφος και απήχημα. Τα δε εν τω βίω πολυτίμητα κενά και σαπρά και μικρά και κυνίδια διαδακνόμενα και παιδία φιλόνεικα, γελώντα, είτα ευθύς κλαίοντα. Πίστις δε και αιδώς και δίκη και αλήθεια "πρός Όλυμπον απο χθονός ευρυοδείης"

(Μετά απο λίγο θα είσαι στάχτη ή σκελετός και ένα όνομα ή ούτε όνομα. Το όνομα όμως δεν είναι τίποτε άλλο απο κενός ήχος και απήχηση. Τα πράγματα που δίνουμε αξία στη ζωή μας , είναι κενά και σάπια και μηδαμινά , σαν μικρά σκυλιά που δακώνονται ή παιδιά φιλόνεικα, που γελούν και έπειτα αμέσως κλαίνε. Η πίστη και η αιδώς και η δικαιοσύνη και η αλήθεια έφυγαν "προς Όλυμπο απο τη γή με τους πλατείς δρόμους" )

Ε 36 10-12 Το δε εύμοιρος, αγαθήν μοίραν σεαυτώ απονείμας. Αγαθή δε μοίρα αγαθαί τροπαί ψυχής , αγαθαί ορμαί, αγαθαί πράξεις

(Καλόμοιρος σημαίνει να έχω δώσει στον εαυτό μου καλκή μοίρα. Καλή μοίρα σημαίνει καλές κλίσεις της ψυχής , καλές ορμές, καλές πράξεις )

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (12)

2006-11-14T03:56:00.000-08:00

Ε 31 5-9 Αναμιμνήσκου δε και δι οίων διελήλυθας και οία ήρκεσας υπομείναι και οτι πλήρης ήδη σοι η ιστορία του βίου και τελεία η λειτουργία και πόσα ώπται καλά και πόσων μεν ηδονών και πόνων υπερείδες, πόσα δε ένδοξα παρείδες, εις όσους δε αγνώμονας ευγνώμων εγένου.
(Και θυμήσου και πόσα πέρασες πόσα μπόρεσες να υπομείενις και οτι συμπληρώθηκε πιά η ιστορία της ζωής σου και το έργο τελειώνει και πόσα ωραία πράγματα έχεις δει και πόσες ηδονές και πόσους πόνους περιφρόνησες, πόσες ευκαιρίες να δοξαστείς παραμέλησες, σε πόσους αγνώμονες έκανες καλό)

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (11)

2006-10-26T10:35:00.000-07:00

Ε 6 8-10 Ανθρωπος δ ευ ποιήσας ουκ επιβοάται, αλλά μεταβαίνει εφ έτερον, ως άμπελος επί το πάλιν εν τη ώρα τον βότρυν ενεγκείν .
(Και ο άνθρωπος που έκανε καλή πράξη δεν τη διατυμπανίζει, αλλά πηγαίνει να κάνει άλλη, σαν το αμπέλι , το οποίο στην ώρα του θα φέρει πάλι το σταφύλι)

Ε 11 Προς τι ποτέ άρα νυν χρώμαι τη εμαυτού ψυχή; Παρ' έκαστα τούτο επαναρωτάν εαυτόν και εξετάζειν, τί μοι έστι νυν και τούτω τω μορίω, ό δη ηγεμονικόν καλούσι, και τίνος άρα νυν έχω ψυχήν; Μήτι παιδίου; μήτι μειρακίου; μήτι γυναικαρίου; μήτι τυράννου; μήτι κτήνους;μήτι θηρίου;
(Σε τι τέλος πάντων χρησιμοποιώ την ψυχή μου; Σε κάθε πράγμα, αυτό πρέπει να ξαναρωτάω και να εξετάζω τον εαυτό μου, τί συμβαίνει τώρα σ' αυτό το μέρος του εαυτού μου, που ονομάζουν πνεύμα και τι είδους ψυχή έχω τώρα. Μήπως παιδιού; μήπως νεαρού; μήπως γυναικούλας, μήπως τυράννου; μήπως θηρίου; )

Ε 27 Συζήν θεοίς. Συζή δε θεοίς ο συνεχώς δεικνύς αυτοίς την εαυτού ψυχήν αρεσκομένην μεν τοις απονεμομένοις, ποιούσαν δε όσα βούλεται ο δαίμων, όν εκάστω προστάτην και ηγεμόνα ο Ζευς έδωκεν απόσπασμα εαυτού. Ούτος δε έστιν ο εκάστου νους και λόγος.
( Να ζούμε μαζί με τους θεούς . Και ζει μαζί με τους θεούς όποιος τους δείχνει συνεχώς οτι η ψυχή του είναι ευχαριστημένη με όσα της έχουν δοθεί και κάνει όσα θέλει ο δαίμων, τον οποίο στον καθένα έδωσε ο Δίας , ως μέρος του εαυτό του, για προστάτη και οδηγό. Αυτός είναι ο νούς και το λογικό του καθενός)

Ε 28 9 Ούτε τραγωδός, ούτε πόρνη
( Ούτε είναι ανάγκη να γίνεις τραγωδός, ούτε πόρνη)

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (10)

2006-10-25T01:43:00.000-07:00

Δ 43 Ποταμός τις εκ των γινομένων και ρεύμα βίαιον ο αιών. Αμα τε γαρ ώφθη έκαστον και παρενήνεκται και άλλο παραφέρεται, το δε ενεχθήσεται

( Ο χρόνος είναι ποταμός των γεγονότων και απότομο ρέμα. Γιατί μόλις φανερωθεί το κάθε πράγμα και έχει παρασυρθεί ήδη και άλλο παρασύρεται τώρα και άλλο θα το φέρει προς τα εδώ)

Δ48 Το γαρ όλον , κατιδείν αεί τα ανθρώπινα ως εφήμερα και ευτελή και εχθές μεν μυξάριον, αύριον δε τάριχος ή πέτρα. Το ακαριαίον ούν τούτο του χρόνου κατά φύσιν διελθείν και ίλεων καταλύσαι, ως άν ει ελαία πέπειρος γενομένη έπιπτεν ευφημούσα την ενεγκούσαν κι χάριν ειδυία τω φύσαντι δένδρω

( Γενικά πρέπει να θεωρούμε τα ανθρώπινα πράγματα ως εφήμερα και ευτελή. Χθές ακόμη ήταν λίγη γλίτσα και αύριο θα είναι μούμια ή στάχτη. Πρέπει λοιπόν αυτό το στιγμιαίο διάστημα του χρόνου να το περάσουμε σύμφωνα με τη φύση μας και να ησυχάσουμε με γαλήνη, έτσι σα να έπεφτε κάτω η ελιά, αφού ωριμάσει,δοξάζοντας τη γή και ευχαριστώντας το δέντρο, που την έχει παράγει)

Ε 3 1-4 Άξιον εαυτόν κρίνε παντός λόγου και έργου του κατά φύσιν. Και μη σε περισπάτω η επακολουθούσα τινών μέμψις ή λόγος, αλλά, ει καλόν πεπράχθαι ή ειρήσθαι μη σεαυτόν απαξίου.

(Να κρίνεις τον εαυτό σου άξιο για κάθε λόγο και έργο που είναι σύμφωνο με τη φύση. Και να μη σε ταράζει η κατηγορία που ακολουθεί αυτά ή τα λόγια μερικών, αλλά άν πρέπει να γίνει ή να λεχθεί κάτι το καλό, τότε να μη θεωρείς τον εαυτό σου ανάξιο γι αυτό)

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (9)

2006-10-21T10:36:00.000-07:00

1. Δ 28 Μέλαν ήθος, θήλυ ήθος,περισκελές ήθος, θηριώδες, βοσκηματώδες, παιδαριώδες , βλακικόν , κίβδηλον, βωμολόχον, καπηλικόν , τυραννικόν ...

2. Δ 29 2-5 Φυγάς ο φεύγων τον πολιτικόν λόγον. Τυφλός ο καταμύων το νοερώ όμματι. Πτωχός ο ενδεής ετέρου και μη πάντα έχων παρ' εαυτού τα εις τον βίον χρήσιμα
(Φυγάς είναι εκείνος που αποφεύγει τους κοινωνικούς θεσμούς. Τυφλός όποιος κλείνει το νοερό του μάτι. Φτωχός όποιος έχει ανάγκη του άλλου και δεν έχει μέσα του , όσα του χρειάζονται για τη ζωή του)

3. Δ 33 6-11 Εξίτηλα γαρ πάντα και μυθώδη ταχύ γίγνεται, ταχύ δε και παντελής λήθη κατέχωσεν. Και ταύτα λέγω επί των θαυμαστώς πως λαμψάντων. Οι γαρ λοιποί άμα τω εκπνεύσαι άιστοι, άπυστοι. Τι δε και έστιν όλως το αείμνηστον;Όλον κενόν. Τί ουν έστι, περί ό δει σπουδήν εισφέρεσθαι; Έν τούτο, διάνοια δικαία και πράξεις κοινωνικαί και λόγος
( Γιατί όλα γρήγορα σβήνουν και γίνονται μύθος, και γρήγορα τάχει σκεπάσει η πλήρης λήθη. Και αυτά τα λέγω για κείνους που έλαμψαν κάπως με τρόπο θαυμαστό. Οι δε άλλοι μόλις εκπνεύσουν, γίνονται άγνωστοι και κανένας δε ρωτάει γι αυτούς. Τί είναι όμως γενικά "το αείμνηστον" . 'Αδειο πράγμα. Τί είναι λοιπόν το πράγμα, στο οποίο πρέπει να επιδοθούμε με ζήλο; Ένα μόνο δίκαιος χαρακτήρας και πράξεις και λόγια για το κοινό καλό.)

4. Δ 41 Ψυχάριον εί, βαστάζον νεκρόν, ως Επίκτητος έλεγεν (Είσαι ψυχούλα που βαστάει ένα νεκρό, όπως έλεγε ο Επίκτητος)

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (8)

2006-10-19T09:29:00.000-07:00

1. Δ17 Μη ως μύρια μέλλων έτη ζην. Το χρεών επήρτηται. Εως ζης, έως έξεστιν, αγαθός γενού
(Μη φέρεσαι σαν να πρόκειται να ζήσεις μύρια χρόνια. Το μοιραίο κρέμεται πάνω σου. ΄Οσο ζεις, όσο είναι ακόμα δυνατόν, γίνε καλός)

2. Δ 21 17-18 Τις επί τούτου η ιστορία της αληθείας; Διαίρεσις εις το υλικόν και το αιτιώδες
(Και ποιά είναι σ' αυτό η έρευνα της αλήθειας; Η διάκριση ανάμεσα στο υλικό και στην αιτία)

3. Δ 22 Μη απορρέμβεσθαι , αλλ' επί πάσης ορμής το δίκαιον αποδιδόναι και επί πάσης φαντασίας σώζειν το καταληπτικόν
( Μη παρασύρεσαι ρεμβάζοντας, αλλά σε κάθε ορμή σου να κάνεις το δίκαιο και σε κάθε παράσταση να τηρείς την ορθή κρίση)

4. Δ 23 3-4 Ω φύσις. Εκ σού τα πάντα , εν σοί τα πάντα , εις σε τα πάντα

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (7)

2006-10-18T02:50:00.000-07:00

1. Δ3 25-29 Αλλά το δοξάριον σε περισπάσει;Απιδών εις το τάχος της πάντων λήθης και το χάος του εφ΄ εκάτερα απείρου αιώνος και το κενόν της απηχήσεως και το ευμετάβολον και άκριτον των ευφημείν δοκούντων και το στενόν του τόπου εν ω περιγράφεται

( Μήπως σε ταράζει ακόμα η μηδαμινή δόξα; Πρόσεξε την ταχύτητα της λήθης όλων και το χάος του άπειρου χρόνου κι απ' τις δυό πλευρές και τη ματαιότητα των επιδοκιμασιών και την ευκολία που αλλάζουν γνώμη και κρίση όσοι φαίνονται οτι σε επευφημούν και το περιορισμένο του τόπου , όπου γίνονται αυτά τα πράγματα)

2 . Δ3 41-42 Ο κόσμος αλλοίωσις. Ο βίος υπόληψις (Ο κόσμος είναι μεταβολή. Η ζωή ιδέα)

3. Δ15 Πολλά λιβανωτού βωλάρια επί του αυτού βωμού. Το μέν προκατέπεσεν , το δ ΄ύστερον, διαφέρει δ ουδέν.

(Πολλοί μικροί βώλοι λιβανιού πέφτουν στον ίδιο βωμό. Άλλος μεν πέφτει προτύτερα, άλλος αργότερα, καμιά διαφορά)

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (6)

2006-09-26T10:20:00.000-07:00

Γ 10 5-8 Μικρόν δε και η μηκίστη υστεροφημία και αύτη δε κατά διαδοχήν ανθρωπαρίων τάχιστα τεθνηξομένων και ουκ ειδότων ουδ εαυτούς, ούτιγε τον πρόπαλαι τεθνηκότα
(Ελάχιστη είναι και η πιό μακρά φήμη μετά θάνατο και αυτή προέρχεται απο παράδοση ανθρωπαρίων τα οποία τάχιστα θα πεθάνουν και δε θα γνωρίζουν ούτε τον εαυτό τους και ούτε βέβαια τον προ πολλού πεθαμένο)

Γ 16 5-8 Το δε νούν ηγεμόνα έχειν επί τα φαινόμενα καθήκοντα και των θεούς μη νομιζόντων και των την πατρίδα εγκαταλειπόντων και των πάν οτιούν ποιούντων επειδάν κλείσωσι τας θύρας
(και το να έχει κάποιος οδηγό το νού για όσα θεωρεί καθήκοντα είναι γνώρισμα και όσων δεν πιστεύουν σε θεούς και όσων εγκαταλείπουν την πατρίδα και όσων μπορούν να διαπράξουν ο,τιδήποτε αρκεί να έχουν κλείσει τις θύρες)

Δ3 4-7 Ουδαμού γαρ ούτε ησυχιώτερον, ούτε απραγμονέστερον άνθρωπος αναχωρεί ή εις την εαυτού ψυχήν μάλισθ' όστις έχει ένδον τοιαύτα, εις ά εγκύψας εν πάση ευμαρεία ευθύς γίνεται. Την δε ευμάρειαν ουδέν άλλο λέγω ή ευκοσμίαν
(Γιατί πουθενά αλλού δεν μπορεί ο άνθρωπος να αποσυρθεί πιό ήσυχα και πιό ατάραχα από την ψυχή του, μάλιστα δε όποιος έχει μέσα του τέτοια στοιχεία, στα οποία άμα σκύψει θα βρεί αμέσως κάθε ευτυχία. Ευτυχία δε λέγω τίποτε άλλο παρά την αρμονία.

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (5)

2006-09-24T10:24:00.000-07:00

Γ4 1-7 Μή κατατρίψης το υπολοιπόμενον του βίου μέρος εν ταις περί ετέρων φαντασίαις, οπόταν μη την αναφοράν επί τι κοινωφελές ποιή. Ήτοι γαρ άλλου έργου στέρη,τουτέστι φανταζόμενος, τί ο δείνα πράσσει και τίνος ένεκεν και τι λέγει και τι ενθυμείται και τι τεχνάζεται και όσα τοιαύτα ποιεί απορρέμβεσθαι της του ιδίου ηγεμονικού παρατηρήσεως.

( Μη σπαταλήσεις το υπόλοιπο μέρος της ζωής σου με συλλογισμούς για τους άλλους ανθρώπους, όταν δεν τι συνδυάζεις με κάποιο κοινωφελές έργο. Γιατί θα στερηθείς άλλο έργο, άμα συνέχεια σκέφτεσαι τί κάνει ο δείνα και για ποιό λόγο και τί λέγει και τί έχει στο μυαλό του και τί τεχνάζεται και όσα άλλα τέτοια σε κάνουν να αποστρέφεασι από την παρατήρηση του εγώ σου.)

Γ7 1-8 Μη τιμήσης ποτέ ως συμφέρον σεαυτού, ό αναγκάσει σε ποτέ την πίστιν παραβήναι, την αιδώ εγκαταλιπείν ,μισήσαι τινά, υποπτεύσαι, καταράσασθαι, υποκρίνασθαι, επιθυμήσαι τινός τοίχων και παραπετασμάτων δεομένου. Ο γαρ τον εαυτού νουν και δαίμονα και τα όργια της τούτου αρετής προελόμενος τραγωδίαν ου ποιεί, ου στενάζει , ουκ ερημίας, ου πολυπληθείας δεήσεται. το μέγιστον ζήσει μήτε διώκων, μήτε φεύγων. (Μη προτιμήσεις ποτέ ως συμφέρον σου ότι θα σε αναγκάσει να παραβείς την πίστη, να εγκαταλείψεις την αιδώ, να μισήσεις κάποιον, να υποπτευθείς, να καταρασθείς, να υποκριθείς, να επιθυμήσεις κάτι που χρειάζεται τοίχους και παραπετάσματα. Γιατί όποιος προτιμά το νου και το δαίμονά του και τη λατρεία της αρετής αυτού, δε γίνεται ήρωας τραγωδίας, δε στενάζει, δε χρειάζεται μοναξιά ή πολυκοσμία. Και το σπουδαιότερο θα ζήσει , ούτε καταδιώκων, ούτε καταδιωκόμενος)

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (4)

2006-09-23T00:39:00.000-07:00

Β 17 Του ανθρωπίνου βίου ο μεν χρόνος στιγμή, η δε ουσία ρέουσα, η δε αίσθησις αμυδρά, η δε όλου του σώματος σύγκρισις εύσηπτος, η δε ψυχή ρεμβάς, η δε τύχη δυστέκμαρτον, η δε φήμη άκριτον. Συνελόντι δε ειπείν, πάντα τα μεν του σώματος ποταμός, τα δε της ψυχής όνειρος και τύφος, ο δε βίος πόλεμος και ξένου επιδημία, η δε υστεροφημία λήθη. Τί ουν το παραπέμψαι δυνάμενον; Έν και μόνον, φιλοσοφία. Τούτο δε εν τω τηρείν τον ένδον δαίμονα ανύβριστον και ασινή, ηδονών και πόνων κρείσσονα, μηδέν εική ποιούντα μηδέ διεψευσμένως και μεθ υποκρισίας ανενδεή τον άλλον ποιήσαι τι ή μη ποιήσαι.

(Ο χρόνος της ανθρώπινης ζωής είναι μιά στιγμή, η ουσία της ρευστή,η δε αίσθησή της αμυδρή, το κράμα όλου του σώματος εύκολα σαπίζει, η ψυχή στρόβιλος, η δε τύχη ακαθόριστη, η δε φήμη κάτι ακαθόριτο. Και για το πούμε συνοπτικά , όλα τα μέν πράγματα του σώματος είναι ποταμός, τα δε της ψυχής όνειρο και αχνός , η δε ζωή είναι πόλεμος και επιδρομή ξένου, η δε υστεροφημία λήθη. Τι λοιπόν μπορεί να μας οδηγήσει; Ένα και μοναδικό, η φιλοσοφία. Αυτό δε είναι να διατηρούμε τον εντός μας δαίμονα ανύβριστο και αβλαβή , νικητή των ηδονών και των πόνων, χωρίς να κάνει κάτι ασυνάρτητα , μήτε με ψεύδος και με υποκρισία, και ανεξάρτητο από όσα κάνει ή δεν κάνει ο άλλος.)

Γ3 Τί ταύτα; Επέβης, έπλευσας, κατήχθης. Εκβηθι. Ει μεν εφ έτερον βίον, ουδέν θεών κενόν ουδέ εκεί. Ει δε εν αναισθησία, παύση πόνων και ηδονών ανεχόμενος και λατρεύων τοσούτω χείρονι των αγγείω ή περίεστι το υπηρετούν. Το μεν γαρ νούς και δαίμων, το δε γη και λύθρος.

(Τί είναι όλα αυτά; Επιβιβάστηκες, έπλευσες, άραξες. Αποβιβάσου. Αν μεν (αποβιβαστείς) σε άλλη ζωή, ούτε εκεί θα είναι κενό, χωρίς θεούς. Αν όμως σε αναισθησία,θα παύσεις να υφίστασαι πόνους και ηδονές και να λατρεύεις αγγείο, το οποίο είναι τόσο χειρότερο, όσο είναι καλύτερο εκείνο που το υπηρετεί. Γιατί το μέν ένα είναι νούς και δαίμων, το δέ άλλο χώμα και λάσπη)

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (3)

2006-09-22T03:00:00.000-07:00

(
1. Β 16 Υβρίζει εαυτήν η του ανθρώπου ψυχή μάλιστα μεν, όταν απόστημα και οίον φύμα του κόσμου, όσον εφ εαυτή γένηται. Το γαρ δυσχεραίνειν τινί των γενομένων απόστασις εστί της φύσεως, ης εν μέρει αι εκάστου των λοιπών φύσεις περιέχονται. Έπειτα δε , όταν άνθρωπον τινά αποστραφή ή και εναντία φέρεται ως βλάψουσα, οίαι εισίν αι των οργιζομένων. Τρίτον υβρίζει εαυτήν, όταν ησσάται ηδονής ή πόνου. Τέταρτον , όταν υποκρίνηται και επιπλάστως και αναληθώς τι ποιή ή λέγη. Πέμπτον, όταν πράξιν τινά εαυτής και ορμήν επ' ουδένα σκοπόν αφιή, αλλά εική και απαρακολουθήτως οτιούν ενεργή, δέον και τα μικρότατα κατά την επί το τέλος αναφοράν γίνεσθαι. Τέλος δε λογικών ζώων το έπεσθαι τω της πόλεως και πολιτείας της πρεσβυτάτης λόγω τω θεσμώ.

(προσβάλλει τον εαυτό της η ψυχή του ανθρώπου και περισσότερο, όταν από δική της ενέργεια γίνει σαν απόστημα και σάρκωμα του κόσμου. Γιατί το να στενοχωρηθείς για κάποιο απο τα γεγονότα είναι αποστασία απέναντι στη Φύση, μέσα στην οποία περιέχονται οι φύσεις καθενός των υπολοίπων όντων. Έπειτα (προσβάλλει τον εαυτό της ) όταν αποστρέφεται κάποιον άνθρωπο ή φέρεται εναντίον του για να τον βλάψει, όπως κάνουν οι ψυχές των οργιζομένων. Τρίτον προσβάλλει τον εαυτό της, όταν ηττάται απο την ηδονή ή τον πόνο. Τέταρτο, όταν υποκρίνεται και κάνει ή λέγει κάτι με προσπόθηση ή αναληθώς. Πέμπτο όταν ενεργεί πράξη δική της ή και απόφαση χωρίς κανένα σκοπό, αλλά ασυνάρτητα και χωρίς να παρακολουθεί, ενώ και τα ελάχιστα πράγματα πρέπει να γίνονται αναφορικά με τον τελικό σκοπό. Τελικός σκοπός των λογικών ζώων είναι ν ακολουθούν τους λογικούς θεσμούς της αρχαιότατης πόλης και του αρχαιότατου πολιτεύματος. )

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (2)

2006-09-21T02:02:00.000-07:00

1. B 6-7 Ύβριζε, ύβριζε εαυτήν, ω ψυχή, του δε τιμήσαι σεαυτήν ουκέτι καιρόν έξεις. Είς γαρ ο βίος εκάστω. Ούτος δε σοι σχεδόν διήνυσται μη αιδουμένη σεαυτήν, αλλ' εν ταις άλλαις ψυχαίς τιθεμένη την σήν ευμοιρίαν.
Μη περισπάτω σε τα έξωθεν εμπίπτοντα και σχολήν πάρεχε σεαυτώ του προσμανθάνειν αγαθού τι και παύσαι ρεμβόμενος. Ήδη δε και την ετέραν περιφοράν φυλακτέον. Ληρούσι γαρ και δια πράξεων οι κεκμηκότες τω βίω και μή έχοντες σκοπόν, εφ όν πάσαν ορμήν και καθάπαξ φαντασίαν απευθύνουσιν.

(Πρόσβαλε, πρόσβαλε τον εαυτό σου, ω ψυχή! Για να εκτιμήσεις τον εαυτό σου δε θα έχεις πιά καιρό. Γιατί μία είναι η ζωή καθενός. Κι αυτή πέρασε σχεδόν για σένα, χωρίς να σέβεσει τον εαυτό σου, αλλά ζητώντας την ευτυχία σου στις ψυχές των άλλων.
Μην παρασύρεσαι απο τα εξωτερικά γεγονότα και δώσε στον εαυτό σου την ευκαιρία να μάθεις ακόμα κάτι καλό και πάψε να ρεμβάζεις. Τώρα λοιπόν πρέπει να φυλαχτείς κι απ την άλλη παραπλάνηση. Γιατί μωρολογούν και εκείνοι που με τις πράξεις τους έχουν βαρεθεί τη ζωή και δεν έχουν σκοπό, στον οποίο να κατευθύνουν όλη την ορμή και όλη γενικά τη σκέψη)

2. Β 12 1-2 Πώς πάντα ταχέως εναφανίζεται, τω μεν κόσμω αυτά τα σώματα , τω δε αιώνι αι μνήμαι αυτών
(Πώς εξαφανίζονται τα πάντα γρήγορα. Στον κόσμο μεν τα ίδια τα πράγματα, στο χρόνο δε η μνήμη τους!)

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ (1)

2006-09-18T23:59:00.000-07:00

Μετά τον Fr. Nietzsche αποσπάσματα από το έργο του Μάρκου Αυρηλίου
(αυτοκράτορα - φιλόσοφου) "ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ"

1. Β1 1-4 Έωθεν προλέγειν εαυτώ. Συνεντεύξομαι περιέργω, αχαρίστω, υβριστή, δολερώ, βασκάνω, ακοινωνήτω. Πάντα ταύτα συμβέβηκεν εκείνοις παρά την άγνοιαν των αγαθών και κακών

(Να προλέγεις νωρίς το πρωί στον εαυτό σου. Θα συναντηθώ με άνθρωπο περίεργο, αχάριστο, υβριστή, δολερό , βάσκανο και ακοινώνητο. Όλα αυτά συμβαίνουν σε κείνους γιατί δεν γνωρίζουν τί είναι καλό και τί κακό)

2. Β5 1-8 Πάσης ώρας φρόντιζε στιβαρώς ως Ρωμαίος και άρρην το έν χερσί μετά της ακριβούς και απλάστου σεμνότητος και φιλοστοργίας και ελευθερίας και δικαιότητος πράσσειν και σχολήν εαυτώ από πασών άλλων φαντασιών πορίζειν. Ποριείς δε, άν ως έσχατον του βίου εκάστην πράξιν ενεργης απηλλαγμένην πάσης εικαιότητος και εμπαθούς αποστροφής απο του αιρούντος λόγου και υποκρίσεως και φιλαυτίας και δυσαρεστήσεως προς τα συμμεμοιραμένα

(Φρόντιζε κάθε στιγμή στιβαρά, ως Ρωμαίος και άντρας, να εκτελέσεις το έργο σου με σοβαρή και ανεπιτήσευτη σεμνότητα και αγάπη και ελευθερία και δικαιοσύνη και από όλες τις άλλες παραστάσεις να βρείς την ησυχία σου. και θα την αποκτήσεις , άν ενεργείς κάθε πράξη σαν να ήταν η τελευταία της ζωής σου, απαλλαγμένη απο κάθε τυχαίο και αντιπάθεια από την κρίση της λογικής και απο υποκρισία, φιλαυτία και δυσαρέσκεια γιά όσα σου έτυχαν απο τη μοίρα )

ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ (11 - τελευταίο)

2006-09-18T03:30:00.000-07:00

1. Στα γραφτά ενός ερημίτη, ακούμε πάντα κάτι απο την ηχώ της ερήμου,σαν το μουρμούρισμα και το δειλό βλέμμα της μοναξιάς. Στα πιό δυνατά λόγια του, ακόμα και στη φωνή του, υπάρχει το υπονοούμενο ενός τρόπου σιωπής και βουβαμάρας, τρόπος καινούργιος και πιό επικίνδυνος. Για κείνον που έχει χρόνια , μέρα και νύχτα συζητήσει με τον εαυτό του, μόνος με την ψυχή του, για κείνον που στη σπηλιά του- μπορεί να είναι λαβύρινθος αλλά και χρυσωρυχείο - έχει γίνει αρκούδα, ερευνητής ή φύλακας του θησαυρού, δράκος: οι ιδέες παίρνουν στο τέλος ένα χρώμα σούρουπου, μιά μυρουδιά βάθους και βορβόρου, κάτι το ανεπικοινώνητο και απωθητικό, που ρίχνει μια παγωμένη πνοή στο πρόσωπο του διαβάτη.

2. Κάθε βαθύς στοχαστής φοβάται περισσότερο μην τον καταλάβουν παρά μην τον παρεξηγήσουν. Στην τελευταία περίπτωση ίσως να υποφέρει η ματαιοδοξία του. Στην πρώτη εκείνο που υποφέρει είναι η καρδιά του, η συμπάθειά του που λέει πάντα : "Αλλοίμονο" ! γιατί θέλετε ο δρόμος να σας είναι τόσο οδυνηρός, όσο και σε μένα"

3. Κι άν παραδεχθούμε πως και οι θεοί φιλοσοφούν, πράγμα που το πιστεύω πολύ- δεν αμφιβάλλω πως ξέρουν ένα καινούργιο και υπερανθρώπινο τρόπο να γελούν - και εις βάρος του κάθε σοβαρού! Οι θεοί κοροιδεύουν: φαίνεται μάλιστα πως δεν μπορούν να κρατήσουν τα γέλια τους στις ιεροτελεστίες.

4. Δεν είναι πιά φίλοι, είναι - τι λέω;- Φαντάσματα φίλων! Κάποτε μέσα στη νύχτα χτυπάνε πάνω στην καρδιά μου. Με κοιτάζουν και λένε "Κι όμως είμαστε μείς" . Ω μαραμένα λόγια, είχατε κάποτε την ερημιά των ρόδων.

5. Ω λαχτάρα της νιότης, που η ίδια παρανοήθηκες!

ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ (10)

2006-09-17T09:55:00.000-07:00

1. Τί κρίμα! Πάντα η ίδια ιστορία! Όταν χτίσεις πια το σπίτι σου, βλέπεις ξαφνικά πως, χτίζοντάς του, έμαθες κάτι που θάπρεπε να ήξερες πρίν να αρχίσεις. Το αιώνιο και οδυνηρό "Πολύ αργά". Η μελαγχολία κάθε αποπεράτωσης!

2. Περιπλανώμενε ταξιδιώτη ποιός είσαι;Σε βλέπω να προχωρείς στο δρόμο σου χωρίς περιφρόνηση, χωρίς αγάπη, με ακαθόριστο βλέμμα, υγρό και θλιμμένο, σαν μιά βολίδα που ανικανοποίητη βγαίνει απο τα βάθη στο φώς - και τι λοιπόν ζητούσε εκεί κάτω; - με στήθος που δεν αναπνέει, με χείλη που κρύβουν την αηδία τους, με χέρι που αρπάζει μόνον αργά- αργά . Ποιός είσαι; Τί έκανες; Ξεκουράσου εδώ: αυτό το μέρος είναι φιλόξενο για όλους - και σύνελθε! Και όποιος κι άν είσαι, πές μου τί σου αρέσει τώρα; τί σε ενισχύει; Πές το: ό,τι έχω στο προσφέρω! Ενίσχυση; Ενίσχυση; Περίεργε άνθρωπε τι λές εκεί; Δός μου λοιπόν σε παρακαλώ τό - τι; τι; μίλα - "Ακόμα μιά μάσκα μιά δεύτερη μάσκα"

3. Οι χτυπημένοι απο βαθιά θλίψη άνθρωποι προδίνονται , όταν είναι ευτυχισμένοι: έχουν έναν τρόπο να αρπάζουν την ευτυχία, σάν νάθελαν να την σφίξουν και να την πνίξουν απο ζήλεια... Αλλοίμονο! Ξέρουν πολύ καλά πως η ευτυχία φεύγει μπροστά τους!

4. Πρέπει να ξέρουμε να χρησιμοποιούμε τη βλακεία των παθών μας, όπως και την ορμητικότητά τους.

5. Τα πιό μεγάλα γεγονότα και οι πιό μεγάλες σκέψεις - αλλά οι πιό μεγάλες σκέψεις είναι τα πιό μεγάλα γεγονότα - γίνονται πολύ αργά καταληπτά: οι σύγχρονές τους γενεές ζούν παρόμοια τα γεγονότα, στη ζωή τους περνούν παράμερα. Εδώ συμβαίνει κάτι ανάλογο με αυτό που παρατηρούμε στον τομέα των άστρων. Το φώς των πιό μαρκινών αστεριών φθάνει τελικά ως τους ανθρώπους, και πρίν να φθάσει οι άνθρωποι αρνιούνταν πως υπάρχουν εκεί αστέρες.

ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ (9)

2006-09-16T02:22:00.000-07:00

1. Μόνον οι μέτριοι έχουν την προοπτική να συνεχιστούν, να αναπαραχθούν, είναι οι άνθρωποι του μέλλοντος, οι μόνοι που επιζούν. "Γίνετε σαν αυτούς, γίνετε μέτριοι!". Αυτή είναι σήμερα η μόνη ηθική που έχει ακόμα κάποιο νόημα, που βρίσκει ακόμα αυτιά για να την ακούσουν. Αλλά είναι δύσκολο να κηρυχθεί, αυτή η ηθική της μετριότητας! - δεν τολμάει ποτέ να ομολογήσει τί είναι και τι θέλει! οφείλει να μιλάει για μέτρο, για αξιοπρέπεια , για καθήκον και για αγάπη προς τον πλησίον, δύσκολα θα κατορθώσει να κρύψει την ειρωνία της.

2. Στους Κινέζους υπάρχει ένα γνωμικό που οι μητέρες το μαθαίνουν στα παιδιά τους. Σιάο-σιν "Κάνε μικρή την καρδιά σου". Να πιά είναι η τάση των προχωρημένων πολιτισμών.

3. Πάντα η επιτυχία υπήρξε ένας μεγάλος ψεύτης- και το ίδιο το έργο είναι κι αυτό μιά επιτυχία. Ο μεγάλος πολιτικός, ο κατακτητής, ο εφευρέτης, μεταμφιέζονται απο τις δημιουργίες τους, σε σημείο που γίνονται αγνώριστοι. Το "έργο", το έργο του καλλιτέχνη, του φιλοσόφου εφευρίσκει πρώτα αυτόν που το δημιούργησε : οι μεγάλοι άνθρωποι , όπως τους τιμούν , είναι άσχημα, μικρά ποιήματα καμωμένα εκ των υστέρων. Στον κόσμο των ιστορικών αξιών βασιλεύει η παραχάραξη. Αυτοί οι μεγάλοι ποιητές, παραδείγματος χάριν , οι Μπάυρον, οι Μυσσέ, οι Πόε, οι Λεοπάρντι, οι Κλάιστ, οι Γκογκόλ, τέοιοι που είναι, τέτοιοι που πρέπει να είναι,- όπως φαίνεται- , άνθρωποι της στιγμής, παράφοροι, αισθησιακοί, παιδικοί, που περνούν απότομα και χωρίς λόγο από την εμπιστοσύνη στη δυσπιστία, που στις ψυχές τους κρύβεται κάποιο ράγισμα: εκδικούνται συχνά με τα έργα τους κάπιον ενδόμυχο ρύπο, ζητώντας συχνά με την πτήση τους να αποφύγουν μιά πολύ πιστή μνήμη. Συχνά χάνονται μέσα στο βόρβορο και σχεδόν ευχαριστούνται εκεί μέσα, ώσπου γίνονται σαν τις πυγολαμπίδες που, καθώς κινούνται γύρω στα έλη, μεταμφιέζονται σε άστρα- τότε ο λαός τους ονομάζει ιδεαλιστές - συχνά αντιπαλαίουν με μιά μακρόχρονη αηδία, μ 'ενα φάντασμα απιστίας , αδιάκοπα επανεμφανιζόμενο, που τους ψυχραίνει και τους κάνει να διψούν για δόξα, να χορταίνουν με την πίστη στον εαυτό τους και με κάποιους μεθυσμένους κόλακες. Τί μάρτυρες που είναι αυτοί οι μεγάλοι καλλιτέχνες και γενικά οπι ανώτεροι άνθρωποι στα μάτια εκείνου που τους κατάλαβε για μιά φορά! Είναι ευνόητο πως, για τη γυναίκα - που είναι διορατική στον κόσμο της οδύνης και, δυστυχώς άπληστη για να βοηθάει και να συντρέχει πολύ περισσότερο απ΄ τις δυνάμεις της, οι μεγάλοι άνδρες έγιναν τόσο εύκολη λεία στις εκρήξεις μιάς απέραντης και αφοσιωμένης συμπόνοιας που φτάνει ως τη θυσία .

4. Η βαθιά οδύνη κάνει τον άνθρωπο ευγενή, τον ξεχωρίζει

5. Υπάρχουν ελεύθερα και αδιάντροπα πνεύματα που θάθελαν να κρύψουν και να αρνηθούν πως η καρδιά τους είναι ραγισμένη, αλλά και περήφανα αγιάτρευτη και πολλές φορές μάλιστα, η παραφροσύνη είναι κι αυτή μιά μάσκα που κρύβει μιά μοιραία και πολύ σίγουρη γνώση.

ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ (8)

2006-09-15T00:04:00.000-07:00

1. Ο Μπετόβεν είναι το ενδιάμεσο ανάμεσα σε μιά γέρικη ψυχή που θρυμματίζεται και σε μιά περισσότερο απο νέα ψυχή που έρχεται, που ξεπετάγεται

2. Υπάρχουν αλήθειες που δεν εισχωρούν πουθενά αλλού καλύτερα παρά στα μέτρια κεφάλια, γιατί είναι φτιαγμένες στα μέτρα τους. Υπάρχουν αλήθειες που δεν τραβούν και δεν γοητεύουν παρά τις μέτριες διάνοιες.

3. Η άβυσσος ανάμεσα στη γνώση και στη δρώσα δύναμη είναι ίσως μεγαλύτερη και πιό ιλιγγιώδης απ' ότι πιστεύουμε: ο μεγάλης ολκής άνθρωπος της δράσης, ο δημιουργός, θα μπορούσε πολύ καλά να είναι αμόρφωτος

4. Η ευγενής κάστα υπήρξε πάντα στην αρχή η βάρβαρη κάστα. Η υπεροχή της δεν βρισκόταν στην αρχή στη φυσική της δύναμη, αλλά στην ψυχική της δύναμη. Την αποτελούσαν άνθρωποι πιό πλήρεις (πράγμα που, σε όλους τους βαθμούς σημαίνει "πληρέστερα ζώα"

5. Εκείνος που όταν είναι νέος, δεν έχει σκληρή καρδιά, δεν θα την αποκτήσει ποτέ.

ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ (7)

2006-09-13T00:29:00.000-07:00

Όλα σχεδόν όσα ονομάζουμε "ανώτερη κουλτούρα" βασίζονταν στην εκπνευματοποίηση και την βαθύτερη γνώση της θηριωδίας - αυτή είναι η θέση μου. Αυτό το " άγριο ζώο" δεν σκοτώθηκε: ζει ευδοκιμεί, μόνο που .... θεοποιήθηκε. Εκείνο που δημιουργεί την οδυνηρή ηδονή της τραγωδίας είναι η θηριωδία. Εκείνο που δημιουργεί μιαν ευχάριστη εντύπωση σ' αυτό που λέμε τραγικό οίκτο, κι ακόμα σε ό,τι είναι υπέροχο ως τα πιό μεγάλα και τα πιό γλυκά ρίγη της μεταφυσικής, αντλεί τη γλυκύτητά του μόνο απο τα συστατικά της θηριωδίας που υπάρχουν μέσα του. Οι Ρωμαίοι στα θεάματα του ιπποδρόμου, οι χριστιανοί μέσα στην έκσταση του Σταυρού, οι ισπανοί στο θέαμα των ικριωμάτων και των ταυριμαχιών, οι νεώτεροι Ιάπωνες που συνωθούνται στα θέατρα, οι παρισινοί εργάτες των συνοικιών, που νοσταλγούν τις αιματηρές επαναστάσεις - εκείνο που χαίρονται, εκείνο που ζητούν να πιούν τα μυστηριωδώς διψασμένα χείλια, είναι το φίλτρο της μεγάλης Κίρκης "ωμότητα" .

ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ (6)

2006-09-12T03:43:00.000-07:00

1. Ό,τι γίνεται απο έρωτα γίνεται πάντα πέρα απο το καλό και το κακό

2. Οι ποιητές είναι αναιδείς αναφορικά με τις περιπέτειές τους: τις εκμεταλλεύονται

3. Χάρις στ' όνειρό μας είμαστε πιό πλούσιοι ή πιό φτωχοί, έχουμε μιά ανάγκη περισσότερο ή λιγότερο και τέλικά, την ημέρα, και ακόμα και στις πιό διαυγείς στιγμές του πνεύματος μας, όταν είμαστε ξύπνιοι, κυβερνιώμαστε κάπως απο τις συνήθειες των ονείρων μας.

4. Τα ανώτερα ένστικτα , τα ισχυρότερα, όταν εκδηλώνονται παράφορα, ωθούν το άτομο έξω και πάνω απο το μέσο επίπεδο και το βυθό της συνείδησης της αγέλης..... Η ανώτερη διανοητικότητα, η θέληση της μοναξιάς, η μεγάλη λογική παρουσιάζονται κιόλας για κίνδυνος. Κάθε τι που υψώνει τον άνθρωπο πάνω απο την αγέλη, κάθε τι που φοβίζει τον πλησίον ονομάζεται απο δώ και πέρα κακό.

5. Μακάριοι οι επιλήσμονες, γιατί αυτοί θα τα βγάλουν πέρα ακόμα και με τις βλακείες τους.

ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ (5)

2006-09-11T10:28:00.000-07:00

1. Οι δικηγόροι ενός εγκληματία είναι αρκετά καλλιτέχνες , ωστε να χρησιμοποιήσουν προς όφελος του ενόχου, την τρομερή ομορφιά της πράξης του

2. Όποιος αντιπαλαίβει με τα τέρατα πρέπει να προσέχει μη γίνει κι ο ίδιος τέρας. Κι όταν ώρα πολλή κυττάζεις μιαν άβυσσο κι η άβυσσος όμοια κυττάει μέσα σου.

3. Ό,τι μια εποχή θεωρεί για κακό είναι γενικά ένα άκαιρο κατάλοιπο για ό,τι άλλοτε βρίσκανε καλό - ο αταβισμός ενός γερασμένου ιδανικού

4. Γύρω απο έναν ήρωα όλα γίνονται τραγωδία, γύρω απο έναν ημίθεο όλα γίνονται ιστορία, γύρω απο το Θεό, όλα γίνονται , τί λοιπόν; ίσως "σύμπαν"

5. " Όπου βρίσκεται το δέντρο της γνώσης εκεί βρίσκεται κι ο παράδεισος". Έτσι μιλούν τα πιό γέρικα και τα πιό νεανικά φίδια.

ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ (4)

2006-09-10T23:36:00.000-07:00

1. Ωριμότητα του ανθρώπου: τούτο είναι να ξαναβρίσκει τη σοβαρότητα που είχε, παιδί, όταν έπαιζε

2. Ταιριάζει να αφίνουμε τη ζωή, όπως άφησε ο Οδυσσέας τη Ναυσικά - ευλογώντας την παρά ερωτευμένος μ αυτήν

3. Τί; Μεγάλος άνθρωπος; Βλέπω πάντα μόνο τον ηθοποιό του ίδιου του του ιδανικού

4. Όταν θέλουμε να γυμνάσουμε τη συνείδησή μας, αυτή μας φιλάει, ενώ ταυτόχρονα μας δαγκώνει

5. Δεν υπάρχουν ηθικά φαινόμενα. Υπάρχει μόνον ηθική ερμηνεία των φαινομένων.

ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ (3)

2006-09-09T02:22:00.000-07:00

1. Μερικοί εννοούν να διαταράζουν την ίδια τους τη μνήμη, να τη βασανίζουν για να εκδικηθούν τουλάχιστον αυτόν τον μοναδικό τους συνένοχο

2. Ό,τι είναι βαθύ αγαπάει τη μάσκα. Τα πιό βαθειά πράγματα μάλιστα, νοιώθουν κάποιο μίσος για τις εικόνες και τα σύμβολα

3. Γύρω απο κάθε βαθύ πνεύμα μεγαλώνει και αναπτύσσεται αδιάκοπα μιά μάσκα, χάρις στην πάντα ψεύτικη - δηλαδή ρηχή ερμηνεία κάθε λόγου του, κάθε διαβήματος του, του παραμικρού δείγματος ζωής που δίνει.

4. Σε καιρό ειρήνης ο πολεμόχαρος άνθρωπος τα βάζει με τον εαυτό του

5. Όποιος περιφρονεί τον εαυτό του, τον τιμά τουλάχιστον σαν περιφρονητή.

ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ (2)

2006-09-07T23:42:00.000-07:00

· Το μαρτύριο του φιλοσόφου, η «θυσία του για την αλήθεια» , μας φανερώνει τι έχει μέσα του από τον δημαγωγό, από τον ηθοποιό, που κρύβεται εντός του

· Εκείνος που στην κοινωνία των ανθρώπων δεν διέτρεξε όλα τα χρώματα της αθλιότητας, περνώντας αλληλοδιάδοχα από την αποστροφή και την αηδία, στον οίκτο, στη θλίψη και στη μοναξιά, αυτός οπωσδήποτε δεν είναι άνθρωπος ανωτέρω γούστου.

· Ο κυνισμός είναι η μόνη μορφή όπου οι κατώτερες ψυχές αγγίζουν εκείνο που λέμε ειλικρίνεια. Κι ο ανώτερος άνθρωπος θα πρέπει ν ανοίξει τα αυτιά του για κάθε απόχρωση κυνισμού και να θεωρήσει ευτυχή τον εαυτό του κάθε φορά που φτάνουν στ’ αυτιά του τα αναίσχυντα καραγκιοζλίκια ή τα επιστημονικά παραστρατήματα του σατύρου

· Τον Αριστοφάνη , αυτό το πνεύμα που μεταμορφώνει και συμπληρώνει, που χάρις σ’ αυτό συγχωρούμε σ ολόκληρο το ελληνικό πνεύμα το ότι υπήρξε. Δεν ξέρω τίποτα που μ’ έκανε τόσο πολύ να ονειροπολήσω, αναφορικά με τη μυστηριώδη φύση αυτής της Σφίγγας του Πλάτωνα, όσον αυτό το petit fait, που ευτυχώς διασώθηκε: κάτω από το προσκέφαλο της επιθανάτιας κλίνης του, δεν βρήκανε καμιά «βίβλο» , τίποτα το αιγυπτιακό, το πυθαγόρειο ή το πλατωνικό – αλλά έναν Αριστοφάνη! Πώς ο Πλάτωνας θα μπορούσε να υποφέρει τη ζωή – μια ζωή ελληνική που της είχε πει όχι- χωρίς έναν Αριστοφάνη;

ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ

2006-09-07T03:27:00.000-07:00

Από το βιβλιο του Φρειδερίκου Νίτσε "ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ" (μετάφραση Μίνας Ζωγράφου Κ.Μεραναίου)

1. Οι φιλόσοφοι είναι οι πανούργοι συνήγοροι των προκαταλήψεων τους, που τις βαφτίζουν "αλήθειες"

2. Σιγά-σιγά μου φανερώθηκε τί ήταν ως τα τώρα κάθε μεγάλη φιλοσοφία: δηλαδή η αυτοεξομολόγηση του δημιουργού της και ένα είδος αθέλητα και ασυναίσθητα απομνημονεύματα

3. Μπορεί μάλιστα να υπάρχουν και φανατικοί πουριτανοί της συνείδησης που προτιμούν να πεθαίνουν για ένα σίγουρο μηδέν παρά για ένα αβέβαιο κάτι.

4. Η ίδια η ζωή είναι θέληση για δύναμη

5. Η βούληση δεν είναι μονάχα ένα σύμπλεγμα αισθήσεων και σκέψεων, αλλά και μιά τάση, μιά τάση να διατάζουμε. Αυτό που λέμε "ελευθερία της θέλησης" είναι ουσιαστικά η συνείδηση της ανωτερότητας απέναντι σ αυτόν που οφείλει να υπακούει. "Είμαι ελεύθερος, αυτός πρέπει να υπακούσει" , αυτό το συναίσθημα είναι κρυμμένο μέσα σε κάθε εκδήλωση της βούλησης, όπως και εκείνη η ένταση του πνεύματος, εκείνο το κατευθείαν βλέμμα, που κυττάζει αποκλειστικά ένα πράγμα, ο απόλυτος υπολογισμός της ανάγκης να γίνει αυτό και όχι άλλο, η ύστατη βεβαιότητα πως θα υπακούσουν στη διαταγή, οποιαδήποτε κι άν είναι τα αισθήματα αυτού που διατάζει. Ένας άνθρωπος που θέλει , διατάζει κάτι στο ίδιο του όν, κι αυτό τον υπακούει, ή τουλάχιστον φαντάζεται πως τον υπακούει.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

2006-09-07T03:08:00.000-07:00

Το μπλόγκ αυτό δεν περιέχει πρωτότυπες σκέψεις του συντάκτη του. Είναι απλά ερανίσματα από τις αναγνώσεις ενός ανθρώπου, που μεγάλωσε , ζει και ελπίζει να πεθάνει ανάμεσα σε τόνους γραμμένου χαρτιού. Ενός ανθρώπου , που έχει τρανό καημό , το παράπονο του Κ. Παλαμά για τη φύση "Είναι που δε σε χάρηκα σκυφτός μες στα βιβλία, ώ φύση, ολάκερη ζωή κι ολάκερη σοφία" .
Ελπίζω να ικανοποιήσουν τους απαιτητικούς αναγνώστες οι σημειώσεις μου.